in

f

anook cléonne

 

bio

+

Het is een onzekere tijd. Toch vertrouw ik erop dat we samen de weg naar het licht beter weten te vinden als we blijven omkijken naar elkaar!

Juist ook naar die mensen die dreigen achter te blijven in het donker. Mensen met minder houvast of uitzicht.


Zou kunst ons dat houvast kunnen geven?  Als ik mezelf kan troosten door te tekenen, zou ik dat ook voor een ander kunnen doen bedacht ik me. 

Daarom blijf ik tekenen. En maak ik dagelijks een tekening bij een gedicht dat mij houvast geeft. Die zachte beelden geven als die van het dagelijkse nieuws te groot of te hard zijn.


En ik ga ze delen met jou. Of met mensen die jij kent die dat kunnen gebruiken.

Verlangen


Wij wachten dagelijks dat morgen

Vrijheid aanbreken moet,

Om nooit meer terug te gaan in 't verborgen

Terug - ons licht voorgoed.


Gebeuren zal dit niet,

Zoomin als een engel daalt

Naar streken waar verdriet

Tot wanhoop wrang verschraalt,


Niet volgens onze orde:

't Geluk wacht zijn eigen tijd

Om geboren te worden

Binnen de werkelijkheid.


Maar ééns, door levensengte

Breekt haar rijk open, wijd...

Wij werden ingewijd

En weten sinds zij ons wenkte;

"ik kom op tijd."


J.Slauerhoff

Elke dag om 19:00 uur plaats ik hieronder een dag-tekening.


Herken jij jouw plek van troost, laat het me weten en ik stuur 'm naar je op. Of je geeft me een naam en adres van iemand waarvan jij denkt dat hij of zij wel wat houvast of schoonheid kan gebruiken nu. 


Ik stuur je een tikkie voor de verzendkosten. Daarnaast is het aan jou om te bepalen wat dit werk je waard is. Worden we beide blij, ik kan zo blijven maken, jij laagdrempelig een uniek kunstwerkje waar ik gemiddels zo'n 2 uur aan gewerkt heb.


Kunst vergroot voor mij altijd het raam op de wereld. Nu veel mensen daar noodgedwongen langer achter moeten blijven zitten dan ons lief is, help ik graag op mijn manier mee om plekken te maken waar we onszelf én elkaar altijd kunnen terugvinden; onze verbeelding.  


Anook Cléonne

Ik draag een universum

van achtergelaten indrukken

op elke vingertop. Vijf keer

de wereld in een handomdraai


Misschien is weemoed

het onophoudelijke vallen

van gewaarwordingen in de bodem-

loze holte tussen de vingers



Ellen Lanckmann

Notitie


Leven is de enige manier

om met bladeren begroeid te raken

op het zand naar adem te happen

op vleugels proberen te vliegen


om hond te zijn

of hem over zijn gladde vacht te aaien;


om pijn te onderscheiden

van alles wat geen pijn is;


om zich in gebeurtenissen te bevinden

zich in een uitzicht te verbergen

naar de kleinst mogelijke vergissing te speuren


Een uitzonderlijke kans

om je even te herinneren

waarover werd gesproken

toen de lamp niet brandde



en om ten minste eenmaal

over een steen te struikelen, 

in een of andere regen nat te worden, 

je sleutels kwijt te raken in het gras;


en een vonkje in de wind na te kijken;


en zonder ophouden iets belangrijks

niet te weten.


Wisława Szymborska

Hoe stil wij ook weten te vallen


Nooit zullen wij gaan liggen

hoe stil wij ook weten te vallen, 

de werkelijkheid woedt steeds verder

door ons heen. Voortdurend


worden wij herschikt, wordt onze adem

herverdeeld, de ene waarheid herstemd

tot de volgende - een einde is iets

dat alleen mensen zich in hun hoofd halen.


Nooit zullen wij gaan liggen - kijk, 

daar staat de wind al tegen een boom

te wachten. Vooruit, de dans staat vast, 

daar helpt geen sterven aan.



Stijn Vranken  (uit het Kunstenfestival Watou Boek 2019)

Ik ben uitgebroken.

Toen ik ter wereld kwam,

werd ik opgesloten in mezelf

- maar ik ontkwam.


Als je het te moe wordt

om steeds op één plek te zijn,

waarom dan niet ook

om maar één mens te zijn?


Mijn ziel zoekt mij,

maar ik ren weg en hoop

dat ze me nooit vindt

terwijl ik alsmaar verder loop


Eén mens zijn is een cel,

ik zijn is niet zijn.

Ik zal vluchtend moeten leven,

maar het zal écht leven zijn.


Fernando Pessoa 1931

Alle dagen

Nooit hoorden wij

andere stemmen dan de onze

Nooit waren er handen die doen

wat andere handen niet kunnen,

nooit andere

goddelozer mensen dan wij.

Maar er was daglicht,

alle dagen, wat ook gebeurde,

alsof wij liepen

over een onzichtbaar weefsel

boven de afgrond gespannen

dat niet scheurde

Nooit werd iemand

weggetild uit de tijd.

Maar soms even

wordt lijden opgeschort

of dragen mensen het samen.

Zo zouden wij moeten leven.


Huub Oosterhuis

Lightly, lightly, ever so lightly

A wind passes so lightly

And dies away, ever so lightly

And I know not what I think

Nor do I try to know




Albero Careiro (Fernando Pessoa)

 Als je niet verder kan (hartslag

blindslag) als je vuur haalt uit de lucht

als je volslagen opengaat zonder meer lucht

als je de armslag die je vingers pollepelstijf

roeren in de dikke vochtige lucht

niet meer maakt dat je opengaat als je adem zand

maalt

ren dan achteruit, zing dan


Eva Gerlach (oog)

In mijn beschrijving van de werkelijkheid

ben ik zo ver gegaan

dat ze ten enenmale onherkenbaar werd.

In die beschrijving van je

vond ik alles terug

maar niet de werkelijkheid.

Je dacht: het is dus een beschrijving

want je vond er alles terug?

Ik dacht; is dit nu een beschrijving,

ook al vind ik alles erin terug?

Het onbeschrijfelijke vond ik terug!

Dit is: het lijfelijke vond je terug


uit: Jij noemt stom wat taal is, Mark Insingel


Gelukkige dagen


Ze moeten weten dat ik hier ben.


Ze moeten in zichzelf geloven eerst:


in het tumult was ik een zucht in de traphal.


Ik slurp hete melk. maar dat horen ze niet:


ik fluit. U noemt dat


een theeketel. maar


de droom gaat niet aan.



Dirk van Bastelaere

De Stem


Elke dag sluit de stilte van de eenzame kamer

zich weer over het lichte kabbelen van elk gebaar

als de lucht. Elke dag opent het lage raam

zich roerloos voor de lucht die zwijgt. De hese

en zachte stem komt niet terug in de koele stilte


De roerloze lucht opent zich als de adem van wie lijkt

te willen praten. en zwijgt. Elke dag is dezelfde.

En de stem is dezelfde, die de stilte niet verbreekt,

hees en voor altijd gelijk in de roerloosheid

van de herinnering. Het heldere raam begeleidt

met zijn korte trilling de kalmte van toen.




Cesare Pavese

Bloem met de oude naam

Die verdeeld is in graden

Bloem met de precieze naam

Die niemand kan onthouden,

Bloem met de duivelse naam

Die lijkt op een of ander iets,

Bloem met de gekerfde naam

Die van de regen drinkt,

Bloem met de donkere naam

Die schilfert in het centrum,

Bloem met de zachte naam

Die zomaar een straat optilt,

Bloem met de nieuwe naam

Die wacht op haar beurt,

Bloem met de explosieve naam

Die in de taal van het riool duikt, 

Bloem met de directe naam

Die sterft voor een publiek,

Bloem met de ongeparfumeerde naam!



Arjen Duinker - De geschiedenis van een opsomming

Woordenboek


In alle mij bekende talen is verandering

een woord waar weidsheid door blaast,

groots verschiet dat uitzicht biedt op vaart

en toekomst. Slechtste Engels weet


wat blijft; kleingeld dat rammelt

in je broekzak, zoekraakt in de voering

van je jas, waar het in duisternis

zijn geldigheid verliest.


Anna Enquist / Nieuws van nergens

loskomen


een aarzeling, nog al te

zeer gewend aan zekerheid

van vaste grond, wat twijfel

ook over geloof in eigen

kracht. hoe kan ik mij, die

zó verankerd stond, bewegen

boven de zwaarte van mijn

zijn? hoe kan ik lichter zijn

dan lucht met wat ik

meetors aan gewicht? en

telt verleden tijd niet mee,

de dagen dat ik vol zat

van bezit en zucht naar

aardse pracht? er parelt

zweet op mijn gezicht,

geen taak zo zwaar als dit

gedicht: omhoog te komen

uit de waan van alledag.

voor deze hemelvaart

bestaat geen gids,

geen document,

geen routekaart.



Jorien Brugmans

Het mysterie der dingen? Weet ik veel wat mysterie is!

Het enige mysterie is dat er zijn die denken over het mysterie.

Wie in de zon staat en de ogen sluit, 

Begint met niet te weten wat de zon is

En heel veel dingen te denken vol van warmte.

Maar dan opent hij de ogen en ziet hij de zon,

En kan nergens anders meer aan denken,

Want het zonlicht is meer waard dan de gedachten

Van alle filosofen en van alle dichters.

Het zonlicht weet niet wat het doet

En daarom faalt het niet en is het gemeengoed en goed.


Alberto Caeiro ( pseudoniem van Fernando Pessoa, hoeder van kudden)

De wind gaat na verloop van tijd weer liggen


  

Uit niets komt de beschrijving, de verschrijving

de doorhaling


de uithaling, de terugkeer naar niets


zoals geluid dat uit zwijgen voortkomt, dat tot

leven komt, en dat uitsterft in zwijgen


zoals een spin die zijn web komt maken


het is een beschrijving van het inademen, het

inhouden van de adem, het uitblazen van de adem


de pier steekt diep in de zee

de wind steekt op,  matig, krachtig, hard, stormachtig


een gek makende storm waar je rustig van wordt

voorbijdrijvende wolken, voorbijdrijvende wolken


de spin loopt van zijn web de draden na.


Martin Reints, wildcamera

Kruim


Wat heel is, kunnen wij niet zien, het is

te groot, het past ons niet en niet

in onze hoofden


maar wat aan mootjes, haksel is, verkiezeld,

kruim, gepureerd, verstoven of ontbonden –


al het verdeelde zit voorgoed in ons.


Eva Gerlach, Niets bestendiger


Soms neem ik mij voor om ergens een streep onder te zetten,

maar ik weet niet waaronder

en onder die streep is het donker

en nietig, 


dan denk ik dat alles zo zal blijven als het altijd is, 

maar ik weet niet hoe alles altijd is

en sla mijn ogen neer.


Soms sta ik op het punt om te vertrekken, 

binnen,

in het schemerlicht



Toon Tellegen, Een van ons zal omkijken .

Vertraag.

Vertraag.

Vertraag je stap.

Stap trager dan je hartslag vraagt.

Verlangzaam.

Verlangzaam.

Verlangzaam je verlangen

En verdwijn met mate.

Neem niet je tijd

En laat de tijd je nemen -

Laat.




Leonard Nolens, Laat alle deuren op een kier

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,

thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.

Er is niets te zien, en dat moet je zien

om alles bij het zeer oude te laten.


Er is hier. Er is tijd

om overmorgen iets te hebben achtergelaten.

Daar moet je vandaag voor zorgen.

Voor sterfelijkheid.


Herman de Coninck, Schoolslag

dat er een buiten en een binnen is

en ik in het midden, dat is misschien

wat ik ben, 

het ding dat de wereld in tweeën 

verdeelt

enerzijds binnen, dat zo dun kan zijn

als een lemmet. Ik ben noch de ene

kant, noch de andere,

ik ben in het midden, 

ik ben het tussenschot, 

ik heb twee oppervlakten en geen

dikte

Samuel Becket

Dat je me vertelt

hoe binnenin je de droom

zichzelf omsluit, tot de stroom

naar buiten breekt. Het geweld


waarmee zich naar het licht

drijft wat nog donker moest, zacht

ademend buiten de macht

van woorden; te vroeg gedicht.


Dat je me vertelt

hoe je vanbinnen stil

wacht op wat jezelf

is en toch niet. Of wil


het geen taal, geen namen, het kind.


Willem van Toorn

Wachten 

 

Een jaar lang wachten op winterakonieten,

op het bestellen van concertkaarten, op flarden

week makende muziek die straks, hier –


wachten met haast, onrust, op het vinden

van je plaats in de zaal, op deze stoel drie uur

lang, zoveel minuten, zoveel maten –

 

wachten op het goud van de cello’s, het zwart

silhouet van de hobo. De benauwde stoomfluit

van zijn a, het openslaan van dikke partijen –

op de kleine jongens in hun koorhemden, hoog
voor het orgel, met strakke wangen en droge lippen;

wachten tot het wachten stolt, een verdriet

zonder grenzen bezit neemt van al wat je weet,

een honger je opvreet bij de treurmars waarmee

dit begint. Nog even heb je gedachten: kraaien

boven Jeruzalems bleke muren, een file op weg

naar Golgotha – dan zakken je schouders, raak je

vervuld van belachelijk verlangen. Het geeft niet.

 

Muziek van drie eeuwen terug en het is nu. Weldadig

antwoord op vragen die je nooit had, verdachte

troost die je opslurpt als zuiver water.

Die rare krullenkop van vroeger doet het wachten

teniet, wiegt je zacht, in de zaal. Hij is de trooster,

het is hier, hij heet Bach.

Anna Enquist


Hope is a thing with feathers


“Hope” is the thing with feathers -

That perches in the soul -

And sings the tune without the words -

And never stops - at all -


And sweetest - in the Gale - is heard -

And sore must be the storm -

That could abash the little Bird

That kept so many warm -


I’ve heard it in the chillest land -

And on the strangest Sea -

Yet - never - in Extremity,

It asked a crumb - of me.


Emily Dickinson


Behoedzaam stak ik mijn hand uit, 

vertrouwend op mijn inwendig bonzen

dat maar ‘raak aan…’ bleef zeggen.

Ik raakte aan. Ik maakte al aanstalten zelfs

om zijwaarts te neigen, te fluisteren… Echter

zij haakte haar lauwe, niet ontvankelijke handpalm

los zonder een woord te zeggen;

wel klonk meteen daarop haar jolige, 

normale stem, haar uitgelaten lach:

‘Kijk die - die speelt het meest beroerd

van allemaal, blijft maar vallen, ocharm…'

Het was een beetje aan het miezeren.

Na afloop liepen we langs de geul

waarin zwarte balderen te rotten lagen.




Vladimir Nabokov

De rivier die langs mijn huis stroomt is vrolijk.

De mensen uit de straat zeggen dat de rivier vrolijk is

En ik zeg hen na ‘de rivier is vrolijk’.


Sommigen prevelen formules.

Anderen vervullen bizarre plichten.

Uitgeteld ligt de wereld aan hun voeten.

Maar de mensen uit de straat zien dat niet zo.

Kijk, zeggen ze, de rivier is vrolijk,

En ik, het is waar, zeg hen na ‘de rivier is vrolijk’.


Hoe langzaam, hoe langzaam is tijd!

Ik hou niet op mij daarover te verbazen.

Intussen stroomt de rivier,

Stroomt de rivier zonder vragen

En zonder de grote ideeën van de straat.


Herinnering noch illusie veranderen iets aan het stromen van de rivier.

En ach, die ene keer dat ze misschien niet zo stroomt, 

Die zij haar vergeven.




Arjen Duinker

Een smalle weg

komt onveranderlijk uit

op een bredere.


K'ung Fu-tse

Woonplaats


Ons houvast heet landschap. Wij planten

de dagen vol bomen en dromen van dijken

en duinen die als we er stranden nog lijken

op wat we bewaren. Wij sparen gedachten


en spannen steeds samen. Het noemen

van namen als vogel of wind overbodig

voor wie zal beamen dat alles wat nodig

is staat waar het hoort. Zoemen van


camera's blijft achterwege. Wij zeven

de kleuren, belichten de tijd die te ver

voor geluid als een stralende ster

op ons afkomt. Het aldus verkregen


gebied dat we opslaan is houvast en

huis. Steeds weer komen wij thuis.


Johanna Kruit

alle dingen hebben een hard

een vloeibaar of een vluchtig gezicht

alleen dat wat de mens maakt

heeft vaak ook nog een kwetsbaar hart


Lucebert, beelden in het heden

Ik ben alleen, zegt de een.


Nee, ik ben alleen, zegt de ander,

jij hebt mij.


Ik jou?? zegt de een

en draait zich, als door de bliksem getroffen, om

kijkt in het rond, 

knielt op de grond, 

port met een stok

onder divans en kasten, 

zoekt de ander, 

roept de ander, 

en denkt tenslotte,

in het klamme donker, 

met zijn rug tegen de muur;


het is waar, ik heb jou.

Toon Tellegen

Een man ontdekte de zin van het bestaan, 

holde naar buiten, 

klampte iedereen aan, zei; 'Luister!

Het is heel anders dan u denkt!’

en over zijn woorden struikelend

legde hij het uit

aan iedereen

en iedereen was stomverbaasd - 

is dát dus de zin van het bestaan…

ach, hoe is het mogelijk…

schudde zijn hoofd, 

sloeg vlammen van zich af,

sprong in sloten, rivieren, riep om hulp

of liep peinzend weg.

Toon Tellegen

Ten einde schrijven.


Er wordt gepraat.

Spraak als eerlijk en eenzaam, als

klein, mijn, als laag, liggen voor de raap.


De lip spijst het woord te zeker. Ten hoogste

laat een zin vermoeden wat haar dampend

vergelijk stijft.


Omdat, daarvoor, daartoe, derhalve

de wereld gebeuren moet, op moet, 

over moet, aan de hand, volstrekt

aan de hand moet.


En? De handen

warmen aan het vlammen van een pen, aan

de luwte van een schrift, publiekelijk

de stilte zoeken, het mondstuk lichten

om een laaiend woord.


Je weet maar nooit waar broden breken,

tafels lijken, stoelen zich verspreken

in vouw, klap, rol, in voltaire, crapaud,

dormeuse,

        waar de dag is vergeven.


Wat tussen de zede staat te lezen.


Mogelijk doet leven. Ook kruim kan men

eten. Het is van brood verleden,

maar branden doet het niet.


Pak een stoel. Neem een pen. Zit de dingen

tegen.


Bij wijze van spreken.

Margreet Schouwenaar

Ik herinner me een gedicht dat ik nooit

schreef, waarin het woord bunker

veel wind door zich heen laat gaan

en rijmen moet op hunker.

Het tocht er van hartsocht

Alles moet zich vasthouden

Als het over is blijken wij

elkaar vast te houden

Wat nu.

Nu, dus.

Herman de Coninck

Niets gebeurt tweemaal en niets

zal tweemaal gebeuren. Geboren

zonder kundigheden, sterven we

dus als onervaren senioren.

Ook al zijn we nog zo hardleers

op de grote school van ’t leven,

geen winter, geen zomer wordt ons

nog een keertje opgegeven.

Niet één dag keert ooit terug,

twee nachten zijn nooit identiek,

geen kus is als een andere,

elke oogopslag is weer uniek.

Gisteren noemde iemand plots

in mijn bijzijn luid jouw naam

– het leek alsof een rode roos

naar binnen woei door het raam.

Nu we samen zijn vandaag,

haal ik mijn blik van je gezicht.

Een roos? Hoe ziet een roos eruit?

Is dat een bloem? Een steen wellicht?

Onzalig uur, onnodige vrees,

waarom bemoei jij je ermee?

Je bent – je moet voorbijgaan.

Je gaat voorbij – en alles is oké.

Lachend en elkaar omhelzend

verzoenen we ons met elkaar,

ook al zijn we zo verschillend

als twee druppels zuiver water.


Wislawa Szymborska

Het doorgestreepte blijft te lezen


Zo zijn het vaak onze meest eigene gedachten

de meest nabije, de meest schrijnende,

die wij door moeten strepen, 

uit moeten krassen.


Wij praten, praten een gat in de lucht.


Dit is het schrikkeluur, de uitgesponnen

schrikseconde. Als honden

zetten wij onze tanden in het vod

dat ons zo dierbaar is.



Judith Herzberg

Huis en tuin


Hoe dromerig denk ik de wei

zo’n eerste zomer zonder mij.


Het huis is leeg, de tuin is vol.

De paardebloemen pluizen bol.


De vogels maken geen geluid.

Het gras groeit even de rozen uit.


Heel voorzichtig gaan de bomen

liggen om in slaap te komen.


Uit hun rompen rijst een woud.

En het huis wordt niet herbouwd.


Moraal:


Ach wat groeit het leven goed

als het niet van mensen moet.


Leo Vroman

Achterom


Gestadig

die aftocht, die

afdruk, dit vertrappen

van tijd


bestendig

die grondlaag, die

in zichzelf bedolven

aarde


telkens

dit klaren

boven het ondermaanse

aan de zoom van een

verwildering


altijd

het alomtegenwoordig veraf

nabije in het nietsvermoedend

licht.


Roland Jooris

Getekend


De tijding die het doorgaf leek beperkt tot zichzelf

en al sijpelde het grasperk dronken van hemelse buien

was dat niet de manier waarop je het zag, zichzelf

te buiten gaand terwijl het binnenkwam in een innerlijk


dat losbrak van de beschrijving, en je in zekere zin

waarnam toen het zich omsloot, ofschoon zinvoller

zou zijn om hetgewoon te zeggen: hoe je dodelijk liefde

bedreef met het zich volledig gevende, dat niettemin


afwezig bleef, en je daarom beschreef door middel van

je blik die tekortschoot, alsof je doelwit, nogmaals,

niet zo’n koel vloeiend, bijna geronnen, nu van de dagtaak


topzwaar licht, noch dit rijpste zomerveld, langs de dijen

van de duinen betrof maar toch, al met al, een teken erin,

nog onbenoembaar, dat zelf ook wachtte op nader bericht



Jacob Groot


O, ik weet het niet,

maar besta, wees mooi.

Zeg: kijk, een vogel

en leer me de vogel zien.

Zeg: het leven is een brood

om in te bijten en de appels zien rood

van plezier, en nog, en nog, zeg iets.

Leer me huilen, en al sik huil

leer me zeggen: het is niets.


Herman de Coninck



Hekje


Het hangt binnen een driehoek met twee zijden.

De derde kamer is lucht. Een open val.

Hier paal en prikkeldraad. Daar weide.

De stap. Er zal gepiep zijn en geknars,

die deze korte doortrek begeleiden.

Een duw. Een pas. Dit is de overkant.

Het groot verlangen dat naar verte vroeg

heeft aan een smalle doorgang ruim genoeg.


Geert van Istendael




Een Bloem


Als ik een bloem was,
zou ik dan nu bloeien?
Of zou ik een bijzondere bloem zijn,
een onvoorstelbare bloem,
een bloem die niet kan kiezen tussen bloeien
en niet bloeien,

En die over de rand van een vaas voorover
leunt
om te zien of zijn afgrond een bodem heeft?

Of zou ik alleen maar kunnen bloeien,
moeten bloeien,
rood en gedachteloos,
op een ongerepte schoorsteenmantel, ergens
tussen schaamte en geluk?

En als ik een bloem was,
zou ik dan weten wanneer ik moest verwelken?
Nu nog niet?


Toon Tellegen

Mocht je nou naast je felbegeerde tekening van de dag grijpen, omdat hij iemand anders toeviel, dan vind je hier my secret stash of Consolation Pieces. Ze zijn te koop voor slechts € 125,- ex verzendkosten.

De zin van wandelen


je voelde het zweet op je wenkbrauwen
rusten, je keek waar je liep en het leek
alsof de aarde terugkeek, de stenen
de bladeren van vorig jaar wenkten
je eerst en weken dan weer, ze maakten
je dronken, je struikelde maar je bleef
overeind, je leefde gewaarschuwd
en je gedachten zweefden niet langer
maar ze bezonken

tegen een veld violetblauwe bloemen
ze roken naar fresia's, of nee seringen
ze roken naar vroeger, je jeugd,
je verlangen, je kende de weg niet
noch de bestemming
deze vreugde niet en deze bloemen



Miriam Van hee

Rood I


De mensen zien het niet, hoe ik blijf staan

voor een bijzonder rood. Ik kan er niet vandaan.

Het wordt al groter naar ik het bekijk.

Het wordt al dieper naar ik meer wijk.

Rood, waarom zijt gij geen wezen, niet vrouw, noch man,

maar dat ik toch mijn bleke handen geven kan?


Pierre Kemp 

Sourdine


En als er geen tederheid meer is, 

laten wij dan de tederheid veinzen

met geblinddoekte handen en geloken ogen,

liggend aan elkander als een grens


een woord mag dan niet langer een woord heten, 

maar een mondvol troostvol verzwijgen;

en verlagen niet langer een armslag lang,

maar verder, wijder dan een vergezicht


vol zomervogels, muziek van Mendelsohn, een sfumato

aan Da Vinci ontleend. jij zult je mooiste medelijden

ruilen met mijn liefs verdriet; ik, voorzichtig talmen

om het tanen van je lichaam dieper af te tasten.


o als er dan nog tederheid is, 

laten wij de tederheid vrezen

als een zeer oud zeer, zoveel tederheid,

daar kon geen mens ooit tegen.

Luuk Gruwes

Zo lag ik wel


(Zo lag ik wel
en lig ik nog: liefde
vernieuwt en en verdiept zich.

Steeds meer huiden wierp ik af-
nu eindelijk in mijn eigen
laatste vel,

ben ik kwetsbaarder dan ooit)

Remco Campert

Bloeitijd voor en na


Het warme handschrift van de klimopblaren

Dat de loop in tweeën deelde van elk pad

Liet een lichte strook open voor wat

Distels en onkruid tekeningen waren.


Wij gingen voor, gezegend stof der aarde,

Met nieuwe voeten of spijtige mat.


Als voor de bloem het uur komt om uiteen te vallen,

Dan wordt de zuiverheid van de lijn aangetast.

De schaduw van een muur wist niet hoe af te dalen;

De hand die niet van geven wist moest tót  zich halen;

En de berooide aarde heeft zich aangepast.


De dood waarin de tijd zich onderdompelt

En het hechte leven van de muren,

Wordt enkel door de nachtegaal gehoord

Langs de lijnen van het lied

Dat heel de nacht blijft duren als ik luister.

René Char, vertaling Clasine Heering

Ochtenden II

Je vraagt je af
hoe machines werken

Seizoenen samenvloeien
en je zonder moeite

een ander straft.
Hoe er werkers staken

en de dieren doen.
Hoe iets zondermeer

niets betekent.
Hoe mensen eten en slapen

kinderen van huis gaan.
Hoe rozen verwelken.

Je vraagt je af
hoe machines werken.

Martin Bril

Zomaar wat woorden bij een open vuur.
Ze haken niet naar eeuwigheid noch malen
Ze om iets hoogs en schimmigs als cultuur.
Men doodt de tijd met oeroude verhalen.

Niet kunst schept vorm, de vormen scheppen kunst.
Men luistert hoffelijk hoe zich uit wind,
Gebaar en ritme -woorden zijn een gunst-
Opnieuw het al zo vaak gehoorde ontspint.

Niets slijt waar alles steeds opnieuw begint.
De woorden vliegen uit en hangen even
Als in het vlindernet van een broos kind
Dat ze snel vrijlaat. Het wil zelf ook leven.

Gerrit Komrij

Ogen wijd open -

ik luister naar de lente

uit vier windstreken.

Tan Taigo

Gewoonlijk denk je dat het ik iemand

is die achter zijn eigen ogen staat als

achter een raam en naar de wereld kijkt

die zich in al haar weidsheid voor hem

uitstrekt. Aan de andere kant is de wereld;

en aan deze kant?

Nog steeds de wereld:

wat zou er anders moeten zijn?

Italo Calvino

Ter wereld

 

Eens daverend eruit gedaan

het droge in, naar handen,

dat longen mochten openslaan,

dat lucht erin, dat kleren aan,

dat lavend zog gevonden.

Dat aangevangen te bestaan

uit ketens moeders, voorgoed

moeders, wetend van hoe

onbedaarlijk baarlijk zij zijn

losgebonden.

Joke van Leeuwen 


Er kwamen woorden op bezoek...


Er kwamen woorden op bezoek

Ze bleven zitten in mijn rotan stoelen.

Ze zaten te bedoelen met rood hoofd.

Gij, waarin ik zo anders had geloofd

was zonder goddelijke jas

en stukken kleiner. Verfijnd

vroeg ieverans zich af hoe ergens

ergens anders was. Seffens

hield zich niet strak aan straks,

bleef sloom op beide billen hangen.

Maar goesting,

uit zijn stoel gerezen,

breed, met handen, bood zich aan

als nieuwste woord om zelf te lezen.  

Joke van Leeuwen 


Er is hier veel dat grond raakt

zwaar zonder wortels rust

in zee of op land, what's in

a name, gespleten steen blijft

getweeën een, het water wast

zich zoals licht dag en nacht

de ogen reinigt.

Anneke Brassinga


Onder de horrelbomen


Over de horrelbossen rijlt de maan

boven horrelbomen.

Onder horrelbomen ben ik gegaan;

daar heb ik de weg zien lomen.


Breed en stillekil en blak

en zwart als kolegit; die laan.

Als glimmeglere chinalak

glom daarop de grote, bleke maan. 


Querulijn de Canteclaer

[...] Hij staarde naar het tapijt. Tenslotte zei hij: "In de tuin is er een groeiseizoen. Je hebt de lente en de zomer, maar je hebt ook de herfst en de winter. En daarna opnieuw de lente en de zomer. Zolang de wortels niet zijn afgebroken, is alles goed en wordt alles goed."

Jerzy Kosinski, Being there


Het is ook beter

de onrust, het geschiedenisloge willen

met penseel en kleuren troosten

om vrede te hebben, 

althans terzij van de eigen weg.


Beat Brechbüel, vertaling Sybren Polet

Wakker

waar ben je nu je gesloten huis
het geschuif aan de andere kant
van het laken verraadt? ik sta

buiten, waar ik mij verwar
met een rozenstruik in de
regen. het plafond prikt reeds

met blauwe naalden de
dageraad in mijn blote rug
zoals mijn voeten zoeken

naar je fundamenten. ik wil
nog even schuilen, maar
gefluister doorbreekt je

huid niet en vingers

vingers blijken te zacht
voor je gezicht

Karin Jonkers

Met de jaren


Met de jaren

moet er veel worden weggegooid.

De gedachte bij voorbeeld

dat geluk mild is en duurzaam

iets als een zuidelijk klimaat

in plaats van een blikseminslag

die levenslang gekoesterde

littekens achterlaat.

Hanny Michaelis

Daar schijnt de zon, daar, daar.

Elke spier van mijn hart

Is vrolijk.

Hoewel jij bent vertrokken voor een lange reis,

Is jouw geur aanwezig in de wijn.

Het getjilp van de mussen overtreft

De zachtheid van de lucht.

Hoe licht is mijn haar!

Hoe warm de herinnering aan jouw ogen,

Hoe geruststellend!

Laat de wind mijn kus over bergen dragen

En laat de zon je strelen…

Arjen Duinker


Ik wou vandaag ik was

Ik wou vandaag ik was
een sprietje mooi groen gras,
maar da's natuurlijk onzin.

Ik had er ook maar weinig aan,
ik zou alleen maar ergens staan
op 'n weiland of tussen stenen

en geen mens zou naar me omzien
als ie daar toevallig voorbij zou gaan
op hele lange benen

en dan wou ik als sprietjes gras
weer dat ik een mens was,
dus wat ik nu al ben -

en zo kwam alles min of meer
op hetzelfde neer.

Hans Andreus


Thuiskomen

 

zullen ze wat zeggen

en wat zullen ze zeggen

als ik de deur door kom

wat zie je er uit

je bent ver weg geweest

of zullen ze niets zeggen

en alleen maar kijken

of niets zeggen zelfs niet kijken

maar doorgaan met doen

net of er niets gebeurd is


hier ben ik dan
hun vriendelijke vreemdeling
ik spreek de taal der mensen
hoe is het weer
het is weer ja
het is weer nee
het is weer mooi weer
buiten

Mischa de Vreede

De eerste keer dat je je herinnert dat je dat deed

Je bent hier lang niet geweest
en kwam terug
om nog een keer te kijken.

Had het niet meer
veranderd moeten zijn?

Maar het is enkel voor een deel
zoals je je kan herinneren,
een groter deel
zoals je denkt dat het was.

Je schuift dat wat je je herinnert
verder uit elkaar,
om nog een keer te zoeken.

Om daar met je heer herinnering
rond te lopen,
jij wijst hem iets aan
alsof het van jou is
en daarna wijst hij jou iets aan, maar waar is hij nu?

Een lege straat,
einde van de middag.

Je weet niet meer
welke maand het was,
maar het was een lege, niet-koude middag.

Je zat in de bus van school naar huis
en je stapte eerder uit
om te lopen waar je liep
toen je op een vorige school zat
en je kon wat je je niet en wat je je wel herinnerde niet even zwaar maken.

Nachoem Wijnberg

Wat is geluk


Omdat het geluk een herinnering is

bestaat het geluk omdat tevens

het omgekeerde het geval is,


ik bedoel dit: omdat het geluk ons

herinnert aan het geluk achtervolgt het

ons en daarom ontvluchten wij het

en omgekeerd, ik bedoel dit: dat wij

het geluk zoeken omdat het zich

verbergt in onze herinnering en

omgekeerd, ik bedoel dit: het geluk

moet ergens en ooit zijn omdat wij dit

ons herinneren en dit ons herinnert.

Rutger Kopland

Wat kraakt? Een kier in de lucht, je oor ziet

een gapende zon uit de veren komen. De dag

een fazant op zijn roest, die op roestkleurige

vleugels gaat, zijn keel schuurt aan zandloper-

zand.

Anneke Brassinga

Ik ben niet warrig; ik ontwricht de chaos
Die doorgaans voor volmaakt doorgaat: ik weet,
Maar wie met inzicht blind zich meten wil,
Weeg af uw kansen en ontvang uw deel.

De hemelen beweeg ik. Ik verzet
De bergen die mij tegenstaan naar elders.


Ramsey Nasr

De lotusbloemen in mijn vijver

bloeien zo prachtig omdat ik

van ze houd.

Ik zou graag willen

dat alle levende wezens

tot bloei kwamen

als mijn bloemen.


K’ung Fu-tse

Men moet

 

Men moet altijd enigszins verdrietig zijn,

anders is men verloren,

maar men moet wel een beetje verloren zijn –

van het reddeloze soort –

anders zou men alleen maar gelukkig zijn,

toch moet men ook gelukkig zijn,

zo maar gelukkig kunnen zijn,

in alle staten van geluk,

anders zou men maar verdrietig zijn,

enigszins verdrietig

altijd.

Toon Tellegen

Let us go now, my one true love

Call the gasman, cut the power out

We can set out, we can set out for the distant skies

Watch the sun, watch it rising in your eyes


Let us go now, my darling companion

Set out for the distant skies

See the sun, see it rising

See it rising, rising in your eyes


They told us our gods would outlive us

They told us our dreams would outlive us

They told us our gods would outlive us

But they lied


Let us go now, my only companion

Set out for the distant skies

Soon the children will be rising, will be rising

This is not for our eyes

Nick Cave

Lifted up

Reflective in returning love you sing

Errant days filled me

Fed me illusion's gate

In temperate stream

Welled up within me

A hunger uncurbed by nature's calling

Seven sacraments to song

Versed in Christ

Should strength desert me

They'll come

They come

Lifted up

Reflected in… 


Talk Talk

Moe van iedereen die met woorden komt, 

met woorden maar niet met taal

begaf ik mij naar het sneeuwbedekte eiland.

Het ongerepte heeft geen woorden.

De ongeschreven bladzijden breiden zich

naar alle kanten uit!

In de sneeuw stuit ik op toesporen van een ree.

Taal maar geen woorden.


Tomas Tranströmer

Schaduwen


Wat moet er van ons overblijven - wat van onze dagen,

nachten, alle malen dat we samen ademhalen en de plannen


die we maken. Wie kijkt er later om naar de papieren

die we nauwgezet bewaren om bestaan, bezit en plaatsen


op de eerste rij mee te bewijzen. Bij jou vergeet ik bijna

dat we samen maar één leven krijgen, dat we evengoed


op weg zijn naar ons onbestaan, voorgoed verloren

in de donkere archiefkast van de aarde. Dit is het bericht


dat ik achterlaat in een huizenhoge kluis, brandvrij,

een boodschap die verder komt dan wij - deze datum,


onze namen in de kerfstok van de tijd. Wie dit leest

moet weten dat wij samen en gelukkig waren.


Ingmar Heytze

We weten nog niet hoe


snel alles, hoe snel je zicht verandert

tot je bent wat je verandert,

hoe snel het kind zich in je opbergt.

We weten nog niet hoe ver alles,

hoe ver de echo van je zang reikt,

hoe ver je gaat of buigt.


Anne Vegter


Soms, al dromend kan ik vliegen

en al vliegend ben ik vrij

Niets te willen

Niets te weten

Niets te moeten

dan er zijn

Onder mij zie ik het stromen

in een zuiver perspectief

Boven mij een onafzienbaar

peilloos diep, onpeilbaar niets

Soms, al wakend kan ik voelen

als een vogel in mijn droom

Hoe het is om niets te hoeven

en te zien hoe alles stroomt.


Jules Deelder


We werden meegevoerd

we wisten niet waarheen,

steden, door een wonder verrezen,

weken als fata morgana’s

voor ons.

Als vanzelf legde muntkruid zich aan onze

voeten,

de vogels trokken met ons mee,

de vissen sprongen op uit de rivier

en voor onze ogen vouwde zich de hemel

open...

Arseni Tarkovsky



Vandaag


Dit meldt men op doorreis
men is halverwege
het licht is gespleten
men ligt tussen drinken en eten
het glas speelt de meerdere
het eten vast nog een meter
men is hier geheel

gisteren vertrokken zal men morgen
als het luchtkasteel meezit
als van ouds arriveren

Gerrit Kouwenaar



Regels


Als dat tegen de regel is, is het er nog een waaraan ik mij niet kan

houden of zo kort dat ik het mij later niet kan herinneren.

De regels zijn er toch alleen maar om mij te helpen herinneren wat

ik nodig heb om wat ik doe beter te doen.

Wat dat betreft is er geen verschil tussen de regels die ik in een boek

vind en de regels die ik s’ochtends vroeg bedenk.

Ik weet dat omdat ik nu net een regel gemaakt heb niets zich nog

daaraan hoeft te houden.


Nachoem M.Wijnberg



Er was
een woord
in het duister.
Minuscuul. Onbekend.

Het hamerde in het duister.
Het hamerde
op de bodem van het water.

Vanuit het diepste van de tijd,
hamerde het.
Tegen de muur.

Een woord.
In het duister.
Dat mij riep.  


Eugénio de Andrade



De middelen


wat helpt is een wonder,

een zintuig is ook een gunst

wat helpt is een tatouage:

'liefde is de som van gemis'

wat helpt is de zin van een peer

die openscheurt in de pluk

wat helpt is een dwars kind,

het verandert, het begint

wat helpt is de gift van een vriend,

hij likt zijn schitterende hand

wat helpt is een buigende koning,

hij lekt een traan op zijn land


Anne Vegter



Uit chaos van lakens en

voorgevoel opgestaan, gordijnen

open, de radio aan, was

plotseling Scarlatti

heel helder te verstaan:

Nu alles is zoals het is geworden,

nu alles is zoals het is

komt het, hoewel, misschien

hoewel, tenslotte nog in orde.

Judith Herzberg



Het nijlpaard en de neushoorn dansten midden in het bos.

Met zware, logge stappen, tegen elkaar aan stotend en op elkaars tenen

trappend, zwierden ze in het rond.

‘Dit lijkt nergens op,’ zeiden de dieren die hen zagen dansen.

‘Nee,’ zeiden het nijlpaard en de neushoorn, ‘dat willen wij ook, dat het

nergens op lijkt.’

‘Wij houden niet van dingen die ergens op lijken, hè, neushoorn,’ zei 

het nijlpaard.

‘Nee,’ zei de neushoorn.

Toon Tellegen



Only of the night

And it's darkness am I calling

Only of the night

My relief in it's falling


Breathe on me, eclipse my mind

It's in some kind of disarray

Killing time, I cradle far

(Chameleon days)

Mark Hollis



luisterhttps://www.youtube.com/watch?v=3d2OZsQejWQ

Over het zoet van het mild zijn

en de grenzen van het even zoet gelijk


Over de huid die spiegel; van ons denken

en het daarop kruit verschieten


Over het botsen op het onderhuids

waar het geven overgaat in nemen


Over de harde hand en het strelen

tot de zachte zoetheid van het mild zijn

René H. Klijne

Ik sta op de rand der wereld en roep: 'Waar zijt Gij?'

De echo antwoordt: 'Zijt gij? Gij?'

Gerard Reve

Vingergeheugen


Zoals 

kinderen vechten. Zoals vuur groeit.

Zoals insecten hun poten aflikken. Zoals

het licht zichzelf afweegt.

Zoals honger opduikt.


Zoals boodschappen weerkaatsen. Zoals

wij dromen van monsters. Zoals wij

verlangen en de was doen.

Adriaan Jaeggi

Op straat ving ik een lach

Die het toeval me gaf,

Vaag toen ik hem zag,

Maar toch recht op mij af.

Andermans glimlach

Die slechts voor mij werd

Omdat ik de weg had versperd

Van die glimlach die ik zag.

Nou en? Wat moet komen

Wordt door het lot gegeven

Alles is dood en dromen,

Door een lach vergeet je dat even.

Fernando Pessoa

Ik wandel op de bodem

Ik zwaai naar alle vissen

Ik praat in grote bellen

Ik adem door mijn ogen

Ik ben mijn naam vergeten

Het was iets met twee puntjes

Ik wandel op de bodem

Ik adem door mijn ogen


Adem in

Adem uit

Adem in

Spinvis

Ik weet niet hoeveel zielen ik heb.

Telkens weer word ik ontbonden.

Het is alsof ik voortdurend wegeb.

Ik heb me nooit gezien of gevonden.

Ik heb alleen de ziel van al dat zijn.

En wie een ziel heeft kan niet stil zijn.

Wie ziet is slechts wat hij ziet,

Wie voelt is zichzelf niet.

Fernando Pessoa

Als avontuur verdwalen is, verlies ik mij

het liefst in alle trage zinnen die je zei.

Je leert me horen met jouw ogen en ik zie

mezelf verbijsterd staan. Het lijkt wel poëzie.

Je kleine stem heeft mij van schor geschreeuw genezen.

Met jouw gedachten kan ik alle bloemen lezen


Ilja Leonard Pfeijffer


Ochtend


Zo kalm als op een vlot van helderheid

en rust, gelegen op mijn rug

dreef ik de ochtend in, het ochtendlicht,

land, lucht en water waren één en zonder dat

er van hun eigenheid maar iets verloren ging.


M. Vasalis


Alles blijft


Daar stond een muur die ik heb aangeraakt. 

De muur werd afgebroken. Van het puin 

Werd verderop een fundament gemaakt.

Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin. 

 

Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep

Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest. 

Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep 

Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest.

 

Er was een vriend aan wie ik heb geschreven, 

Een rots waar ik mijn naam in heb gekerfd. 

Je bent een deel van alles bij je leven

En alles blijft bestaan wanneer je sterft.

Gerrit Komrij



hóé zag ik uit naar jouw
donkeren der wolken, een sidd'rend, huiv'rend samenpakken,
ge-loof het ware avontuur is met
de bangen: slang-appel-paradijsmotief te
lief nog kamervol en kamersvol
behangen

Astrid Lampe

ik moet een beslissing nemen.

Ik aarzel. Waarom neem ik geen twee beslissingen:

ik doe het wel en ik doe het niet?

Of tien beslissingen: ik doe het, ik doe het zo meteen, 

ik doe het straks wel, ik doe het binnenkort, 

ik doe het een andere keer, 

ik doe het als ik tijd heb, ik doe het zodra de gelegenheid zich voordoet, 

ik doe het hoe dan ook, ik doe het vast en zeker…

Ik moet nu een beslissing nemen.

Ik doe het niet

Toon Tellegen

Moment


Soms hoor ik onverwacht weer achter

gewone woorden die je uit

een zoveel zuiverder en zachter,

adembenemender geluid,

dat ik opnieuw naar je moet kijken

of ik je nooit tevoren zag.

Laat al die jaren maar verstrijken;

zolang ik dit bewaren mag

kan jou en mij de tijd niet deren:

weer voor het eerst met je alleen

hoor ik de harmonie der sferen

door alle alledaagsheid heen.

Jean Pierre Rawie

Kleur van vandaag


Kom, we gaan stekelbaarsjes vangen,

Op zwaluwen schieten met een katapult,

De vliegen imiteren,

Spetteren door de beken,

Afval zoeken langs de rivier,

Lynxen in de ogen kijken,

Rennen met de damherten,

Wilde paarden de pas afsnijden,

Spuwen naar de buizerds!

Arjen Duinker | Karine Martel

De kunst van feesten


is de kunst je als een kenner te vervelen
en langzaam, slok na slok, de doffe streken
van het daglicht te vergeten, is de kunst

je lichter te bewegen, wild en wilder
alle hoop en wanhoop van je af te slaan,
is de kunst een schoonheid te bewegen

naar het Prado van je bed te gaan.

Menno Wigman

Kunst


‘Wie van de aanwezigen
houdt er van kunst?’

‘Ikke.’

‘Prachtig! Dan kunt u
mij vast wel even helpen
met het ophangen van de
schilderijen.’

Jules Deelder

Hoe je verder moet


Stap opgewekt voort
al weet je niet zeker
waar naar toe. Vooruit

over het glimmende asfalt
tussen de kale bomen
hoofd scheef, wuivend
naar het huis dat al in de mist
is verdwenen en straks vergeten.

Je zet een voet vooruit
en dan een andere.
Je kijkt niet naar de spiegeling
in de plassen, het beeld
van de takken waar je
tussen hangt, pats!
in het water.

Zo kom je verder
weg van wat is geweest.

Remco Ekkers

De steen bloeit


De steen bloeit.
De steen die niet kan bloeien,
Wat bloeit die steen.

Zijn bloesems zijn veelkleurig.
Gekleurd als de wolken wanneer de maan hen beschijnt,
Gekleurd als jouw ogen, liefste,
En warm.
Gekleurd als vrolijke ideeën,
Veelkleurig als golven die tot aan de horizon golven.

Wat bloeit de steen,
Wat bloeit de steen die niet kan bloeien...

Hij geurt naar de wind die het gehuil uiteenslaat,
Hij geurt naar het vanzelfsprekende,
Naar bloed,
Gepofte kastanjes,
Drukte in de straten.
Hij geurt naar een vrijheid van zien en voelen
En betovert veelkleurige vlinders.

Zo bloeit de steen,
De steen die niet kan bloeien.
Ik kom terug,
Ik kom terug, liefste, met een van zijn bloesems.


Arjen Duinker

Still there?


Still there


I re-count the black days

Recollect some circumstances

Even though it takes my sleep

I recall the black days

The mismatches and the end of some affairs

I recall the black days

Between zenith and nadir

Is there a pattern anywhere?

I recall the black days

The blackest one it's not the last one but it's there


And somewhere down there

I'm smiling

Still smiling

I'm smiling

From the bottom of my shapeless soul

I'm smiling

Anyway


I recount the black days

Wade through all the shadows

Even so it takes my sleep

I recall the black days

The cuts and the recovery

From unnecessary growth

I recall these black days

As maybe grim and melanized

But also colourful


Blixa Bargeld

I have heard what the talkers were talking, the talk of the begin-

ning and the end,

But I do not talk of the beginning or the end.


There was never any more inception than there is now,

Nor any more youth or age than there is now,

And will never be any more perfection than there is now,

Nor any more heaven or hell than there is now.


Urge and urge and urge,

Always the procreant urge of the world.


Walt Whitman

Barlemanje


‘t Was grol en gloei

en slomig broei

in lure, slore stirren.

Het was sar stomig in mijn krol,

daar stunk een kwalm van schit en brol

en sloomden glome knirren.


Marten Toonder

De Rommelbode: "Een prul",

Rommeldamse Koerier: "Goedkoop rijmelwerk".


Heer Bommel: "Waarom heb je niet iets beters gemaakt, jonge vriend? Moet ik dan alles zelf doen?”


Marten Toonder

Op een dag


Op een dag, maar misschien ook nooit,

met niemand om me heen

en in de verte misschien de zee of een zee van klaprozen,

schapen,

zal ik een stem horen,

een zachte stem,

die 'Ja' zegt


en tien seconden later,

knarsend, krakend:

'Wat heb ik nú weer gezegd ...'


Toon Tellegen

Een uit de hand gelopen haiku


Maansikkel, koud schoudertje
tegen haast donkerblauw
van zonnige wintermorgen.

Te klein om er mijn hoofd
moe tegenaan te vlijen.

Eerder geschikt om er een hand
zorgzaam omheen te leggen.

Gesteld dan dat ik groter was
tot kosmische proporties uit kon dijen.

Ik zie daar, schurkend in mijn jas
en trouwens onderweg naar jou,
voorlopig nog van af.

Jan Eijkelboom

I had a daily bliss


I half indifferent viewed,

Till sudden I perceived it stir, —

It grew as I pursued,

Till when, around a crag,

It wasted from my sight,

Enlarged beyond my utmost scope,

I learned its sweetness right.

Emily Dickinson

Je kunt het Vondelpark in lopen

alsof je nog nooit buiten bent geweest

en je kunt het Museumplein op lopen

alsof je niets te doen hebt

je kunt naar voorbijgangers kijken

alsof je naar muziek luistert

je loopt, je steekt over,

en je loopt weer verder

telefoongesprekken voerende fietsers

een naar een taxi zwaaiende toerist

een over straat waaiende krant

als het zo gaat, beginnen de dingen

vanzelf licht en ontspannen te swingen.

Remco Campert

Er is niets zo zoet als 's avonds onder de bloemen te zijn


probeer het eens

licht het dak op en

alle sterren komen los te zitten


als de tuinman met

zijn wilde spuit vele bloemen

van hun stelen rukt en

vrolijk een deuntje fluit.

denkend aan de avond


ruik de

verlichting juist boven

de aarde, glimlachend,

drinkend van het water


natuurlijk zijn wij

onder het dak vandaan

de tuin ingelopen

Hans Lodeizen

De varens steken vuisten op,

Op springen staat de tuin,

Vlier schiet zijn mergpijp uit,

Het groene kwaad verschijnt,

De rozen zijn gestrikt.


Wat edel is heeft duur,

Geen kwinkslag heeft geheugen.

Chr. J. van Geel

As the Time Draws nigh


As the time draws nigh glooming a cloud, 

A dread beyond of I know not what darkens me.


I shall go forth, 

I shall traverse the States awhile, but I cannot tell wither or how long,

Perhaps soon some day or night while i am singing my voice will suddenly cease.


O book, O chants! must all then amounts to but this?

Must we barely arrive at the beginning of us?- and yet it is enough, O soul;

O soul. we have positively appear’d - that is enough.



Walt Whitman

The Garden by Moonlight


A black cat among roses,

Phlox, lilac-misted under a first-quarter moon,

The sweet smells of heliotrope and night-scented stock.

The garden is very still,   

It is dazed with moonlight,

Contented with perfume,

Dreaming the opium dreams of its folded poppies.

Firefly...


Amy Lowell

De rechte lijn

Komt in de natuur een rechte lijn voor

denk je;

de horizon is er een

en de zgn. pijpestelen als het giet,

spiegelbeelden in een waterplas,

de lijn die ze van de wereld scheidt - alleen

met je oog half

in het water zie je dat precies

Gerrit Krol

Leugens in bessentijd


Welke constructie is steviger, heeft langer
standgehouden. En hoe meer er wonen, hoe
minder je wegkomt. Waarheen. Het verlangen
is een zomerhuis zonder kookplaats en zonder
geschiedenis. Hier ben ik omdat ik hier ben.

Anna Enquist

light beyond sound


it is midseason every day, I have been

neglecting some questions

what is your favourite diphthong?

how do you pronounce horizontal distances?

is it in the air? hidden in the soil?

how to the bricks refer to a house?

the street we walk on reflects the time of

our conversation

there’s a conversation hidden in the street


when tweaking the equinoctial processes

a slight resonating sound is normal

Estelle Boelsma

Overmaat

 

Er is een nova ontdekt,

 

wat niet wil zeggen dat het lichter is geworden

 

en dat er iets is bijgekomen dat gemist werd.

 

 

 

De nieuwe ster is groot en ver,

 

zo ver dat hij weer klein is,

 

kleiner zelfs dan andere

 

die veel kleiner zijn.

 

Verwondering zou hier geen wonder zijn,

 

als we er maar tijd voor zouden hebben.

Wislawa Szymborska

Ik weet niet hoe’t komt dat ik zo ben.

Nu ja, weten is ook stilstaan.

Zolang ik mezelf ken

kijk ik tegen voelen als denken aan.


Daarom werd ik van het lied

dat me te binnen schoot minder blij.

Vanwege het liedje? Ik weet het niet.

Omdat het oud was? Of om mij?


Soms wervelen op een plein

dorre bladeren wild in het rond.

Het lukt me niet om steeds mezelf te zijn, 

maar ik blijf kijken tot ik me doorgrond.

Fernando Pessoa

Blauwe hortensia


Zoals het laatste groen in de verfpot

zijn de droge bladeren ruw en dof

achter bloesemschermen, die licht wiegelen,

hun blauw niet dragen, maar van verre spiegelen.

Ze spiegelen het betraand en vaag

als wilden ze het gauw weer kwijt;

in oud blauw briefpapier, in elke laag

zit ook dat geel, en violet, en blauwig krijt.

Een verwassen tint als van een kinderschort

die versleten is, niet meer gedragen wordt:

wat is dit kleine leven kort.

Maar plotseling schijnt het blauw zich te vernieuwen

in een der bloesemtrossen, en men ziet

een roerend blauw blij voor het groen uit krieuwen.

Rainer Maria Rilke

Lissabon


O, hoe onduidelijk in de zwoele nacht

krijg ik vanuit een verre kroeg vlakbij

door een oude aria onverwacht

heimwee naar iets niet van mij.


[...]

Fernando Pessoa

Ik vertrek één keer. Daarna blijf ik.

Ik vertrek misschien twee keer. Maar dán zal ik toch

blijven…


Als ik vertrokken ben zal ik één keer blijven staan

en aarzelen,

misschien ook twee keer - ik weet het niet.


Ik heb gelijk, zal ik denken.

Ik neem de kortste weg, de mooiste weg,

en ook de snelste weg,

de weg langs afgronden en elegante ruïnes, 

de weg lang klaprozen, langs schreeuwende meeuwen - 


de weg naar huis.


Toon Tellegen

Hof van Eden


Toen wij die tuin waren, dat

spelen in het hoge gras, de wind

door de bomen, toen wij nog

niet werden geplukt.

Toen alles nog moest, nog op

de lippen lag, in overpeinzing

een gedachte omvatte.


Elbert Gonggrijp

Venten onder zee


Wat zat ik graag in plaats van hier

in een moestuin van de zee,

met jou, lieve hovenier!


Op een karretje, getrokken

door een zalm, wat een plezier,

jouw waar verkopen, jouw wier,

onder de zoute golven!


'Verse algen van de zee,

algen, algen!'


Rafael Alberti

De vensters


Van rood naar groen sneuvelt al het geel
Als ara’s zingen in hun verre regenwouden
Orgaanvlees van pihi’s
We moeten een gedicht schrijven over de vogel met één vleugel
We sturen het straks door per telefoon
Reusachtig trauma
Het laat de ogen stromen
Daar zit een mooi meisje tussen die jongedames uit Turijn
De arme jongen snuit zijn neus in zijn witte das
Je zal het gordijn omhoogtrekken
En kijk nou daar gaat het venster open
De handen weven licht als spinnen
Schoonheid bleekheid onpeilbare violetten
We zullen tevergeefs op adem willen komen
Om twaalf uur ’s nachts gaan we beginnen
Wanneer je tijd hebt ben je vrij
Alikruik puitaal velerlei zonnen en de zee-egel van de schemering
Een oud paar gele schoenen voor het venster
Torens
De torens zijn de straten
Putten
Putten zijn de pleinen
Putten
Holle bomen die de dolende creoolsen beschutten
De lichtgekleurde zwarten zingen duistere liedjes
Voor hun kastanjekleurige vrouwen
En de gans gan-gan trompettert noordwaarts
Waar jagers op wasberen
Bontvellen schoonschrapen
Eclatante diamant
Vancouver
Waar de trein wit van sneeuw en van nachtelijk vuur de winter ontvlucht
O Parijs
Van rood naar groen sneuvelt al het geel
Parijs Vancouver Hyères Maintenon New York en de Antillen
Het venster slaat open als een mooie oranje
Vrucht van het licht

Guillaume Apollinaire

Onregelmatige jamben


Een allerlaatste keer, met blaadjes

die tussen de vingers van de wind,

voorafgaand aan de onweersbui,

al allemaal van groen naar zilver

worden gekeerd, kabbelbabbelt

de arme olijf, der lusten lover,

en al dat gefrul met woordjes

zou onbenullig lijken zonder

het scherpe oog van de zwerver

die langskomt en ziet dat het goed is,

zonder de lelie die in de greppel staat,

zonder de onweersbui die komen gaat.

Vladimir Nabokov

De nacht


Maar de winderige nacht, de heldere nacht

die de herinnering maar licht beroerde, is vervlogen,

is een herinnering. Verloren is een verbaasde rust,

ook die bestaand uit bladeren en uit niets. Niets blijft over

van die tijd voorbij de herinneringen dan een vaag herinneren.

Soms keert overdag in het onbeweeglijke licht van de zomerdag

die vervlogen verbazing terug.

Door het lege raam keek de jongen naar de nacht op de koele zwarte

heuvels, en verbaasde zich ze daar zo samengedrongen te zien:

vage en heldere onbeweeglijkheid. Tussen de bladeren

die ritselden in het donker, verschenen de heuvels

waar alle dingen van de dag, de hellingen

en de bomen en de wijngaarden duidelijk en dood waren

en het leven een ander was, van wind, van hemel,

en van bladeren en van niets.

Soms komt in de onbeweeglijke rust van de dag de herinnering

terug aan dat ingekeerde leven, in het verbaasde licht.

Cesare Pavese

Push the sky away


I was riding, I was riding home

The sun, the sun, the sun was rising from the field

I got a feeling I just can't shake

I got a feeling that just won't go away

You've got to just keep on pushing it

Keep on pushing it

Push the sky away


And if your friends think that you should do it different

And if they think that you should do it the same

You've got to just keep on pushing it

Keep on pushing it

Push the sky away


And if you feel you got everything you came for

If you got everything and you don't want no more

You've got to just keep on pushing it

Keep on pushing it

Push the sky away

And some people say it's…


Nick Cave

De

voetstappen

die ik achterlaat

zijn bezit

van de grond.


Mijn leven

is van het

verleden.


Mijn woord

is in de monden

van anderen.


Ik

ben niet.


Ik 

was.


Zo

is het

met alle dingen.

Jan Arends

Langgeleden, 

ik wandelde en kwam bij een muur.


Waar was het geluk? Aan deze kant.

Waar was de waarheid? Aan deze kant.

Waar scheen de zon? Aan deze kant.

Waar was ik vrij? Aan deze kant.


Ik trapte tegen de muur.

Ik zocht een gat in de muur.


Toen ging ik een paar passen achteruit,

deed mijn ogen dicht, hield mijn hoofd omlaag,

haalde diep adem.

Toon Tellegen

Vertraag

Vertraag

Vertraag je stap.


Stap trager dan je hartslag vraagt.


Verlangzaam.

Verlangzaam.

Verlangzaam je verlangen.


En verdwijn met mate.


Neem niet je tijd.

En laat de tijd nemen -

Laat.

Leonard Nolens

Dit eiland


Hoe zijn wij hier geland,

waartoe… vanwaar…?

ligt ergens aan het strand

dit vreemde schip nog klaar?

en als het anker is gelicht, 

naar waar… naar waar…?


Stil, sluit de deuren dicht…

bemin elkaar…

A. Roland Holst

Het egocentrisch heelal


Zeggen wij: woorden, gedichten,

bedoelen wij: mensen gezichten


Wij spreken

een dubbele taal:


iedereen, allemaal

eeuwigheid, overal

betekenen: jij en ik,


ademval, 

ogenblik

Ellen Warmond

Wat we willen:

Momenten

Van helderheid

Of beter nog: van grote

Klaarheid


Schaarszijn die momenten

En ook nog goed verborgen


Zoeken heeft dus

Nauwelijks zin, maar

Vinden wel


De kunst is zo te leven

Dat het je overkomt


Die klaarheid, af en toe

Martin Bril

Nogmaals

ik zie ik zie wat ik zie.


Nee dat is niet veel.

Elke dag vraag ik me af of het wel genoeg is

maar ook dat hoort bij het zien

vermoed ik.


Tastbaarheden als een huis

een vuilnisbak schoonstenen boom

bakfiets een boot een spinneweb.


Letters op papier

en wat ik zie als ik mijn ogen dichtknijp

de vlammen die mij inslaan.


Meer dingen tussen hemel en aarde dan ik zie

zijn er niet

anders zou ik ze wel zien.


Kom nu jongen

niet zo simpel.

Remco Campert

Een zucht is onzichtbaar

net als de wind

de nacht is onzichtbaar

als de dag begint

onzichtbaar zijn de dingen

die ik kwijt ben

die ik nooit meer vind

maar

met mijn ogen dicht

zie ik alles

wat mijn hoofd verzint.

Hans en Monique Hagen

We weten niet wat de bergen

vandaag met ons zullen beginnen.

We hebben voedsel en drank en

stevige schoenen. En we vertrekken.


De top en niets anders verwacht ons.

Een nieuw uitzicht op de wereld. En

misschien komt een moment waarop

we niet hoger meer durven en


evenmin nog terug. Wanneer het

duister valt en bergen rondom

dus toch ongenaakbaar en wij die

dat altijd al hebben geweten.

Marc Tritsmans

Wat ik u tracht weer te geven is geheimzinniger, verstrengelt zich met de wortels zelf van het zijn, aan de ongrijpbare bron van de gewaarwordingen.


J.  Gasquet, Cézanne

Ik zag Cecilia komen

op een zomernacht

twee oren om te horen

twee ogen om te zien

twee handen om te grijpen

en verre vingers tien

    Ik zag Cecilia komen

    op een zomernacht

        aan haar rechterhand is Hansje

        aan haar linkerhand is Grietje

            Hansje heeft een rozekransje

            Grietje een vergeet-mij-nietje

                de menseëter heeft ze niet gegeten

                ik heb ze niet vergeten

                    ei ei ik en gij

                    de ezel speelt schalmei

voor Hansje en voor Grietje

Hansje met zijn rozekransje

Grietje met haar vergeet-mij-nietje

zijn langs de sterren gegaan

        Venus is van koper

        de andere zijn goedkoper

        de andere zijn van blik

        en van safraan

        is Janneke-maan

            Twee oren om te horen

            twee ogen om te zien

Twee handen in het lege

en verre vingers tien

Paul van Ostaijen

de zon zwijgt achter zware wolken

bomen trekken het leven terug

zie hun stervende bladertooi

spinnen hopend op een laatste prooi

webben verwaaiend in de wind

herfstbloemen, een laatste groet

een laatste geeuw van de natuur

die de winterslaap in moet

als straks de wekker het maar doet

Eric Vroon

Ten geleide


Wij, die in weerwil van de tijd
het onverdraaglijkste verdroegen,
vanaf dat wij de weg insloegen
die naar voorbij de einder leidt,

beseffend dat wij, juist omdat
wij haakten naar het allerhoogste
wat is gezaaid niet zullen oogsten,
wij gaan het ongeweten pad

tot aan het ongeweten eind,
en vragen niet dan ten geleide
het licht dat soms van gene zijde
voor onze voeten schijnt.


Jean Pierre Rawie

Credo


ik geloof in een rivier

die stroomt van zee naar de bergen

ik vraag van poëzie niet meer

dan die rivier in kaart te brengen

ik wil geen water uit de rotsen slaan

maar ik wil water naar de rotsen dragen

droge zwarte rots

wordt blauwe waterrots

maar de kranten willen het anders

willen droog en zwart van koppen staan

werpen dammen op en dwingen

rechtsomkeert

Remco Campert 


hoe

als je je

met zorgeloosheid

kon omringen

en dat dat

je ruimte

was

Bert Schierbeek

Bevrijdt me van dit lichaam dat me veel te mooi deed zijn!

Haar klacht weerklinkt nog, als een starre stijfheid haar bevangt:

haar zachte borst wordt door een dunne laag van schors omsloten,

haar armen groeien uit tot takken en haar haar tot loof,

haar voeten, eerst zo snel, zijn nu verstokt tot trage wortels,

haar hoofd wordt kruin. Haar gratie is het enige wat rest.

Nog bemint Apollo haar, zijn vingers langs de boomstam

voelen haar hart nog sidderen onder de nieuwe bast

en met zijn armen om haar takken heen, als om een lichaam,

kust hij het hout, maar zelfs het hout buigt van zijn kussen weg.


Publius Ovidius Naso

Pastella per fiori di zucca


Per preparare la pastella, esistono diversi procedimenti. Quello tradizionale richiede soltanto un uovo, 100 grammi di latte e 100 grammi di farina. Setacciate quest’ultima in una terrina, aggiungete l’uovo sbattuto e versate un po’ di latte. Mescolate di continuo fino a quando la farina non sarà del tutto diluita. Quando la pastella per fiori di zucca sarà liscia, morbida e senza grumi, la si potrà utilizzare con la ricetta desiderata. Pulite quindi delicatamente 200 grammi di fiori di zucca, lasciando intatto il gambo. Poi incidete i fiori in senso verticale, eliminando il pistillo con attenzione. Si lavano in acqua fredda, si scolano e poi si immergono in una padella con olio abbondante e pastella, avendo cura di girarli spesso. Quando sono ben dorati, non rimane che scolarli e adagiarli su carta assorbente per far grondare l’olio, prima di servire.


Il metodo tradizionale

Landschap


Kijken

hoe het licht

wandelt


over het land

met de schaduw

aan de hand


hoe de ruimte

vorm krijgt

van zien


Jozef Deleu

“Ik had niet zozeer behoefte om te vertrekken, als wel om terug te keren;

niet om een onbekend deel van mezelf te ontdekken,

als wel om en oud, diepgeworteld deel terug te vinden

dat ik naar mijn idee was kwijtgeraakt”


Paolo Gognetti

onuitstaanbare verschillen

tussen natuur en ons

heffen wij op

wij bouwen de vogels na

en vliegen ook

want met loden poten geboren

hebben we toch een kop

vol vogels

Bert Schierbeek

What if in paradise there are no houris waiting?

What if but all you get are grapes, succulent grapes?

What if it's all just a mistake in the translation?


Nothing will be changed about the light

Colours like grey and brown

All printed on top of each other


I found a blank white spot

All the others looked up

"What a beautiful day, what beautiful weather"

But all I heard was the printing machine


What if in paradise there are no houris waiting?

What if no one there reclines on jeweled cushions face to face?

So what if but all you get is wine, beautiful wine?


You don't need to wear that belt

You don't need to learn to fly

It's all just a mistake,


a mistake in the translation.

Blixa Bargeld

Eerst komt het wachten


Eerst komt het wachten, het verheugen,

leunend tegen lage muurtjes,

dan komt het voorgevoel van

hoe-nu-verder


daarna het hoe-nu-verder

zelf.

Judith Herzberg


Wanneer de lucht al lichter wordt,

En de vertroosting van de dauw

Op aarde nederdruppelt,

Onzichtbaar en ook ongehoord: -

Want zachte schoenen draagt

De trooster Dauw als alle milde troosters - :

Weet je nog, weet je nog, mijn hete hart,

Hoe je eens dorstte

Naar hemelse tranen en dauw-gedruppel,

Verzengde en moe dorstte,

Terwijl over gele gras-paden

Boosaardig avondzon-blikken

Tussen zwarte bomen om je heen liepen,

Verblindende zonne-gloedblikken, vol leedvermaak.

Friedrich Nietzsche


Van die dag bleef niet de warmte

in de stenen of de smaak van salie

aan je handen hangen, maar een

onbevangen zwijgen bij het kijken.


Vooral herinner ik mij de avond-

stilt. Waarin de tijd leegliep,

het licht verdween. We zwaaiden

laatste stemmen na en bleven

bij de glazen dralen. Die niet

gestelde vraag. De stilte. Het kabaal.

Frouke Arns



Over het mild zijn en het zoet


Over het zoet van het mild zijn

en de grenzen van het even zoet gelijk



Over de huid die spiegel van ons denken

en het daarop kruit verschieten



Over het botsen van het onderhuidse

waar het geven overgaat in in nemen



Over de harde hand en het strelen

tot de zachte zoetheid van het mild zijn

René H. Kijne



verlangen


’t Is een verlangen van de avond,

gelijk de dag er geen kent.

Ergens te staan dralen op een drempel

in een grijze mantel met de stempel

van een pseudoniem als ornament.

Naar een natuurlijke mond te luisteren, 

verwacht te zijn in het duisteren

van het licht en te zijn herkend.

Pierre Kemp




Op plantenbezoek


Ik sta als mens in de lucht

met een plant in het licht

elkander te begrijpen.

Mijn bloem is al lang gevlucht, 

maar die in het plantgezicht

kan ik nog teder knijpen.

De plant merkt mijn tweehandigheid

voor de stengel van haar leven, 

hoe ik haar fasen begeleid, 

in mij weg te willen geven.

Pierre Kemp




eb, 


Ik trek mij terug en wacht.

Dit is niet de tijd die niet verloren gaat:

ieder minuut zet zich in toekomst om.

Ik ben een oceaan van wachten,

waterdun omhuld door ’t ogenblik.

Zuigend eb van het gemoed,

dat de minuten trekt en dat de vloed

diep in zijn duisternis bereidt.


Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

M Vasalis





Als je mijn werk mooi en mijn werkwijze sympathiek vindt, niet persé een tekening hoeft, maar me toch wil steunen, dan kan je overwegen om enthousiast Patreon te worden. Steun me als liefhebber, als bedrijf of als mens en commiteer je door elke maand een bedragje over te maken. Dan kan ik doorgaan met iets meer lucht en help je mij om troost te brengen in de wereld.


Meer informatie vind je hier:         klik

Het licht is rond en rolt naar alle kanten

de berg op en af, de dalen door,

de wezens in en uit en langs planten

stijgt het de bovenin en gaat het alles voor.

Waarheen? Ik vraag dat niet, inkom, ik ga,

omdat mijn handen en mijn voeten,

mijn ogen en mijn hart zo moeten

en ik het licht nu eenmaal zo versta

Pierre Kemp

Zelf


En als we ons zelf

nu eens achterlieten?


Daar gaat het, zonder groeten,

mokkend en tobbend

op zoek naar iets beters.

Het kijkt niet eens om.


En wij?

Wij moeten eerst wennen

aan dit stralende landschap

van vroeger en later, 


van lichtende tijd

zonder nu

Cees Nooteboom

The heart is a bloom

Shoots up through the stony ground

There's no room

No space to rent in this town

You're out of luck

And the reason that you had to care

The traffic is stuck

And you're not moving anywhere

You thought you'd found a friend

To take you out of this place

Someone you could lend a hand

In return for grace

It's a beautiful day

Sky falls, you feel like

It's a beautiful day

Don't let it get away

You're on the road

But you've got no destination

You're in the mud

In the maze of her imagination

You're lovin' this town

Even if that doesn't ring true

You've been all over

And it's been all over you

It's a beautiful day

Don't let it get away

It's a beautiful day

Touch me

Take me to that other place

Teach me

I know I'm not a hopeless case

See the world in green and…

U2

Friday she is black

Sunday she is white

Chameleon girl

Is making me feel alright

Yesterday she was yellow

Tomorrow she is green

Chameleon girl

Is the prettiest girl I've ever seen

Monday she is brown

Tuesday she is blue

Chameleon girl

Is breaking my heart in two

Chameleon girl

Is breaking my heart in two

Chameleon girl

Is breaking my heart in two

The Nits

Wat moet ik met mijn zomer doen, denkt de bloem.

Bloeien! En verder niets? Niets!

En met de herfst? Verwelken! En verder niets?

Niets!


Een middag voor een raam, tussen twee vitrages.


En met mijn winter, denkt de bloem,

wat moet ik met mijn winter doen?

Toon Tellegen

Quod est inferius est sicut quod est superius
“Wat lager is, is zoals wat hoger is


et quod est superius est sicut quod est inferius
en wat hoger is, is zoals wat lager is”;


ad perpetranda miracula rei unius.
(Denk hieraan) bij het verrichten van de wonderen van de ene zaak.


Et sicut res omnes fuerunt ab uno, meditatione unius,
En zoals alle dingen zijn ontstaan uit het ene, door bezinning op het ene,


sic omnes res natae ab hac una re adaptatione.
zo (zijn) alle dingen geboren uit deze ene stof door middel van aanpassing.


Pater eius est Sol, mater eius est Luna.
De vader ervan is Zon, de moeder ervan is Maan.


Portavit illud ventus in ventre suo.
De wind heeft het gedragen in zijn buik.


Nutrix eius terra est, pater omnis telesmi totius mundi est hic.
De voedster van de aarde zij is, vader aller perfectie de wereld zij is hier.


Virtus eius integra est.
De kracht ervan is volkomen.


Hermes Trismegistus

Ik geef niet om rijm. Zelden

Ziet men twee gelijke bomen naast elkaar.

Ik denk en schrijf zoals bloemen kleur hebben

Maar minder volmaakt in mijn uitdrukkingswijze

Want mij ontbreekt de goddelijke eenvoud

Van alleen mijn buitenkant te zijn.


Ik kijk en ben bewogen,

Ben bewogen zoals water stroomt wanneer de bodem helt,

En mijn poëzie is zo natuurlijk als wanneer de wind gaat waaien...


Fernando Pessoa

Solitude stands by the window

She turns her head as I walk in the room

I can see by her eyes she's been waiting

Standing in the slant of the late afternoon


And she turns to me with her hand extended

Her palm is split with a flower with a flame

Solitude stands in the doorway

And I'm struck once again by her black silhouette


By her long cool stare and her silence

I suddenly remember each time we've met

And she turns to me with her hand extended

Her palm is split with a flower with a flame


And she says "I've come to set a twisted thing straight"

And she says "I've come to lighten this dark heart"

Suzanne Vega

What is a man anyhow? What am I? What are you?


All I mark as my own you shall offset it with your own,

Else it were time lost listening to me.


I do not snivel that snivel the world over,

That months are vacuums and the ground but wallow and filth.


Whimpering and truckling fold with powders for invalids, conformity god to

the fourth-remov’d, 

I wear my hat as I please indoors or out.


Walt Whitman

A change of speed, a change of style

A change of scene, with no regrets

A chance to watch, admire the distance

Still occupied, though you forget


Different colors, different shades

Over each mistakes were made

I took the blame


Directionless so plain to see

A loaded gun won't set you free

So you say


We'll share a drink and step outside

An angry voice and one who cried

'We'll give you everything and more

The strain is too much, can't take much more


Oh, I've walked on water, run through fire

Can't seem to feel it anymore

It was me, waiting for me

Hoping for something more

Me, seeing me this time

Hoping for something else

Joy division

Who knows (Vem vet)


You are a fairy tale to good to be true

It is a fairy tale in it self that we found each-other

We could just as well

never ever met

Or was our meeting

Decided far before we were born

Who knows, not you

Who knows, not me

We don't know anything now

We don't know anything today


Who knows, not you

Who knows, not me

We don't know anything now

We don't know anything today

Lisa Ekdahl

Hiermee had ik moeten beginnen: de hemel.

Een raam zonder vensterbank, kozijn of ruiten.

Een opening en niets daarbuiten, 

maar wijd open.


Ik hoef niet te wachten op een heldere nacht,

noch mijn hoofd in mijn nek te leggen

om de hemel te aanschouwen.

Hij is achter de rug, bij de hand en op de oogleden.

De hemel omwindt me strak

en tilt me van onderen op.

Wisława Szymborska

Alle dingen hebben een hard

een vloeibaar of een vluchtig gezicht

alleen dat wat d eens maakt

heeft vaak ook nog een kwetsbaar hart

Lucebert