"Geen houvast. Geen woorden. En geen zin. Het begrijpen zat nog niet in mijn taal en denken…"


Anook Cléonne

in

f

anook cléonne

 

bio

+

Het is een onzekere tijd. Toch vertrouw ik erop dat we samen de weg naar het licht beter weten te vinden als we blijven omkijken naar elkaar!

Juist ook naar die mensen die dreigen achter te blijven in het donker. Mensen met minder houvast of uitzicht.


Zou kunst ons dat houvast kunnen geven?  Als ik mezelf kan troosten door te tekenen, zou ik dat ook voor een ander kunnen doen bedacht ik me. 


Daarom. Juist nu; blijf ik tekenen.

En maak ik dagelijks een tekening bij een gedicht dat mij houvast geeft. Die zachte beelden geven als die van het dagelijkse nieuws te groot of te hard zijn.


En ik ga ze delen met jou. Of met mensen die jij kent die dat kunnen gebruiken.

Verlangen


Wij wachten dagelijks dat morgen

Vrijheid aanbreken moet,

Om nooit meer terug te gaan in 't verborgen

Terug - ons licht voorgoed.


Gebeuren zal dit niet,

Zoomin als een engel daalt

Naar streken waar verdriet

Tot wanhoop wrang verschraalt,


Niet volgens onze orde:

't Geluk wacht zijn eigen tijd

Om geboren te worden

Binnen de werkelijkheid.


Maar ééns, door levensengte

Breekt haar rijk open, wijd...

Wij werden ingewijd

En weten sinds zij ons wenkte;

"ik kom op tijd."


J.Slauerhoff

Elke dag om 17:00 uur plaats ik een dag-tekening op mijn website.


Herken jij jouw plek van troost, laat het me weten en ik stuur 'm gratis naar je op. Of je geeft me een naam en adres van iemand waarvan jij denkt dat hij of zij wel wat houvast of schoonheid kan gebruiken nu. 


Ik stuur je alleen een tikkie voor de verzendkosten. Het is aan jou om dat eventueel aan te vullen met een vrijwillige donatie, maar dat hoeft niet.


Kunst vergroot voor mij altijd het raam op de wereld. Nu veel mensen daar noodgedwongen langer achter moeten blijven zitten dan ons lief is, help ik graag op mijn manier mee om plekken te maken waar we onszelf én elkaar altijd kunnen terugvinden; onze verbeelding.  


Anook Cléonne

Ik draag een universum

van achtergelaten indrukken

op elke vingertop. Vijf keer

de wereld in een handomdraai


Misschien is weemoed

het onophoudelijke vallen

van gewaarwordingen in de bodem-

loze holte tussen de vingers



Ellen Lanckmann

Notitie


Leven is de enige manier

om met bladeren begroeid te raken

op het zand naar adem te happen

op vleugels proberen te vliegen


om hond te zijn

of hem over zijn gladde vacht te aaien;


om pijn te onderscheiden

van alles wat geen pijn is;


om zich in gebeurtenissen te bevinden

zich in een uitzicht te verbergen

naar de kleinst mogelijke vergissing te speuren


Een uitzonderlijke kans

om je even te herinneren

waarover werd gesproken

toen de lamp niet brandde



en om ten minste eenmaal

over een steen te struikelen, 

in een of andere regen nat te worden, 

je sleutels kwijt te raken in het gras;


en een vonkje in de wind na te kijken;


en zonder ophouden iets belangrijks

niet te weten.


Wisława Szymborska

Hoe stil wij ook weten te vallen


Nooit zullen wij gaan liggen

hoe stil wij ook weten te vallen, 

de werkelijkheid woedt steeds verder

door ons heen. Voortdurend


worden wij herschikt, wordt onze adem

herverdeeld, de ene waarheid herstemd

tot de volgende - een einde is iets

dat alleen mensen zich in hun hoofd halen.


Nooit zullen wij gaan liggen - kijk, 

daar staat de wind al tegen een boom

te wachten. Vooruit, de dans staat vast, 

daar helpt geen sterven aan.



Stijn Vranken  (uit het Kunstenfestival Watou Boek 2019)

Ik ben uitgebroken.

Toen ik ter wereld kwam,

werd ik opgesloten in mezelf

- maar ik ontkwam.


Als je het te moe wordt

om steeds op één plek te zijn,

waarom dan niet ook

om maar één mens te zijn?


Mijn ziel zoekt mij,

maar ik ren weg en hoop

dat ze me nooit vindt

terwijl ik alsmaar verder loop


Eén mens zijn is een cel,

ik zijn is niet zijn.

Ik zal vluchtend moeten leven,

maar het zal écht leven zijn.


Fernando Pessoa 1931

Alle dagen

Nooit hoorden wij

andere stemmen dan de onze

Nooit waren er handen die doen

wat andere handen niet kunnen,

nooit andere

goddelozer mensen dan wij.

Maar er was daglicht,

alle dagen, wat ook gebeurde,

alsof wij liepen

over een onzichtbaar weefsel

boven de afgrond gespannen

dat niet scheurde

Nooit werd iemand

weggetild uit de tijd.

Maar soms even

wordt lijden opgeschort

of dragen mensen het samen.

Zo zouden wij moeten leven.


Huub Oosterhuis

Lightly, lightly, ever so lightly

A wind passes so lightly

And dies away, ever so lightly

And I know not what I think

Nor do I try to know




Albero Careiro (Fernando Pessoa)

 Als je niet verder kan (hartslag

blindslag) als je vuur haalt uit de lucht

als je volslagen opengaat zonder meer lucht

als je de armslag die je vingers pollepelstijf

roeren in de dikke vochtige lucht

niet meer maakt dat je opengaat als je adem zand

maalt

ren dan achteruit, zing dan


Eva Gerlach (oog)

In mijn beschrijving van de werkelijkheid

ben ik zo ver gegaan

dat ze ten enenmale onherkenbaar werd.

In die beschrijving van je

vond ik alles terug

maar niet de werkelijkheid.

Je dacht: het is dus een beschrijving

want je vond er alles terug?

Ik dacht; is dit nu een beschrijving,

ook al vind ik alles erin terug?

Het onbeschrijfelijke vond ik terug!

Dit is: het lijfelijke vond je terug


uit: Jij noemt stom wat taal is, Mark Insingel


Gelukkige dagen


Ze moeten weten dat ik hier ben.


Ze moeten in zichzelf geloven eerst:


in het tumult was ik een zucht in de traphal.


Ik slurp hete melk. maar dat horen ze niet:


ik fluit. U noemt dat


een theeketel. maar


de droom gaat niet aan.



Dirk van Bastelaere

De Stem


Elke dag sluit de stilte van de eenzame kamer

zich weer over het lichte kabbelen van elk gebaar

als de lucht. Elke dag opent het lage raam

zich roerloos voor de lucht die zwijgt. De hese

en zachte stem komt niet terug in de koele stilte


De roerloze lucht opent zich als de adem van wie lijkt

te willen praten. en zwijgt. Elke dag is dezelfde.

En de stem is dezelfde, die de stilte niet verbreekt,

hees en voor altijd gelijk in de roerloosheid

van de herinnering. Het heldere raam begeleidt

met zijn korte trilling de kalmte van toen.




Cesare Pavese

Bloem met de oude naam

Die verdeeld is in graden

Bloem met de precieze naam

Die niemand kan onthouden,

Bloem met de duivelse naam

Die lijkt op een of ander iets,

Bloem met de gekerfde naam

Die van de regen drinkt,

Bloem met de donkere naam

Die schilfert in het centrum,

Bloem met de zachte naam

Die zomaar een straat optilt,

Bloem met de nieuwe naam

Die wacht op haar beurt,

Bloem met de explosieve naam

Die in de taal van het riool duikt, 

Bloem met de directe naam

Die sterft voor een publiek,

Bloem met de ongeparfumeerde naam!



Arjen Duinker - De geschiedenis van een opsomming

Woordenboek


In alle mij bekende talen is verandering

een woord waar weidsheid door blaast,

groots verschiet dat uitzicht biedt op vaart

en toekomst. Slechtste Engels weet


wat blijft; kleingeld dat rammelt

in je broekzak, zoekraakt in de voering

van je jas, waar het in duisternis

zijn geldigheid verliest.


Anna Enquist / Nieuws van nergens

loskomen


een aarzeling, nog al te

zeer gewend aan zekerheid

van vaste grond, wat twijfel

ook over geloof in eigen

kracht. hoe kan ik mij, die

zó verankerd stond, bewegen

boven de zwaarte van mijn

zijn? hoe kan ik lichter zijn

dan lucht met wat ik

meetors aan gewicht? en

telt verleden tijd niet mee,

de dagen dat ik vol zat

van bezit en zucht naar

aardse pracht? er parelt

zweet op mijn gezicht,

geen taak zo zwaar als dit

gedicht: omhoog te komen

uit de waan van alledag.

voor deze hemelvaart

bestaat geen gids,

geen document,

geen routekaart.



Jorien Brugmans